warszawskie mozaiki

Zbudowany w latach 1924-1926 wg projektu Henryka Stifelmana z przeznaczeniem na dom akademicki dla młodzieży żydowskiej uczącej się w Warszawie. Budynek był bardzo nowoczesny, posiadał własną salę gimnastyczną, bibliotekę, pokoje lekarskie, pracownię radiową, a nawet ciemnię fotograficzną. Pokoje studentów były przeważnie 2-osobowe, z zapleczem sanitarnym. W czasie wojny dom akademicki zajął szpital, od 1944 roku NKWD, a następnie Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa. Obecnie budynek należy do policji. Bardzo lubię ten gmach, styl w jakim został zbudowany, a przede wszystkim zdobienia na jego środkowej fasadzie. Lokalizacja: Praga Pn.

W latach powojennych były jedną z największych atrakcji w Warszawie. Pierwsze w stolicy schody ruchome, otworzone w lipcu 1949 roku jako część założenia trasy W-Z, połączyły trasę z placem Zamkowym. Miały być podarunkiem od Moskwy, w praktyce jednak prezent nie nadchodził, mimo że budowa trasy zmierzała ku końcowi. Interweniowano u dyplomatów, ministrów, każdy obiecywał pomoc, ale kończyło się na obietnicach i dopiero pół roku przez ukończeniem projektu udało się sfinalizować zakup (już nie podarunek) schodów za wschodnią granicą.  Warunki korzystania ze schodów były określone bardzo rygorystycznie (np. nie wolno było wchodzić boso, siadać na stopniach, stać bez trzymania, być w stanie nietrzeźwym, opierać się o poręcz czy wjeżdżać i zjeżdżać kilkakrotnie). Same schody są już teraz współczesne (po gruntownym remoncie w 2005 roku), ale ich otoczenie wiernie zrekonstruowane, a na miejscu można obejrzeć oryginalne części pulpitu sterowniczego. Lokalizacja: Śródmieście ...

Ostatni element 3-częściowej kompozycji pomnikowej upamiętniającej saperów. Jest dziełem Stanisława Kulona i Eugeniusza Kozaka.  Rzeźba powstała w 1975 roku, ustawiono ją tuż przy wejściu do Portu Czerniakowskiego, przedstawia żołnierzy wbijających pal w dno rzeki. Pomnik jest dużo mniej znany niż jego pozostałe części, a do tego wykonany ze słabej jakości materiału i zaczyna się sypać – warto zobaczyć go dopóki jeszcze jakoś się trzyma. Lokalizacja: Śródmieście

Jako jedna z niewielu posiada oryginalny układ podwórka, ze stajnią i oficyną. Zbudowana w latach 1890-91, przetrwała czasy wojenne, potem niszczała aż do 2000 roku - wtedy dopiero została odrestaurowana. Od ulicy kamienicę wyróżnia piękny oryginalny balkon, ale wg mnie dużo ciekawsze jest podwórko – przenosi w zupełnie inne, bardzo odległe czasy. Lokalizacja: Praga Pn

Jedna z najkrótszych ulic w Warszawie, powstała pod koniec XIII wieku i początkowo była nazywana Gnojną. W XIX wieku zmieniono nazwę na obecną – ze względu na bliskość Komory Celnej. W czasie II wojny światowej częściowo zniszczona, po wojnie odbudowana i skrócona. Od strony ulicy Brzozowej można obejrzeć  zachowany fragment murów miejskich i Bramy Gnojnej. Lokalizacja: Śródmieście

Położona na skarpie wiślanej, na terenie Kolonii Profesorskiej. Powstała w 1922 roku i początkowo mieścił się przy niej niewielki placyk, teraz jego granice się zatarły. Swoją nazwę wzięła od właścicieli willi – profesorów Politechniki Warszawskiej, część dworkowych domów została zaprojektowana przez nich osobiście.  Cechą charakterystyczną ulicy była brama zamykająca ją w części dolnej i furtka w części górnej – obie skradziono w latach 80. XX wieku. Profesorska jest przeznaczona dla pieszych – dużą jej część zajmują schody. Podczas II wojny światowej nie została zniszczona i do dziś zachowała swój niepowtarzalny elegancki i spokojny charakter. Lokalizacja: Śródmieście

Rzeźby aniołków autorstwa Marka Sułka, odsłonięte w 2010 roku. Aniołki z mało anielskim wyrazem twarzy od początku miały swoich przeciwników i zwolenników. Ci pierwsi polewali je farbą, rozkradali, aż w końcu niebieskie rzeźby powędrowały do renowacji i w 2012 roku wróciły ponownie. Bardzo je lubię, a moim faworytem jest kotek:) Lokalizacja: Praga Pn.