warszawskie mozaiki

Ulica Pańska jest jednym z najlepszych przykładów kontrastowości Woli, szczególnie po zachodniej stronie, gdzie niezmieniona przedwojenna zabudowa przeplata się z nowoczesnymi apartamentowcami. Przed wojną jedna z bogatszych ulic warszawskich, z murowaną i elegancką zabudową, znana z domów publicznych. W czasach wojennych znacznie zniszczona, a w latach 50. XX wieku poważnie skrócona w związku z budową Pałacu Kultury i Nauki. Na Pańskiej przetrwały pojedyncze budynki, część wyremontowano, a przyszłość pozostałych jest  niepewna, czego najlepszym przykładem jest jedna z najbardziej znanych kamienic z muralem: we wtorek zrobiłam jej zdjęcie, a w piątek nagle zaczęto ją wyburzać. Lokalizacja: Wola

Znana z aresztowania Romualda Traugutta, który mieszkał w jej dolnej części. Ulica była początkowo słabo zabudowana, w dolnej części funkcjonowały zakłady przemysłowe. Część dolna i górna połączone były drewnianymi schodami. W XX wieku część górna zaczęła się rozwijać, powstawały eleganckie kamienice a mieszkańcy mieli opinię zamożnych. W jednej z kamienic w okresie międzywojennym mieszkał i pracował Tadeusz Boy-Żeleński. Wojny praktycznie nie przetrwała dolna część ulicy, a w górnej pozostało kilka zabytkowych kamienic – część z nich usunięto w latach 50. XX wieku żeby zrobić miejsce na manifestacje. Lokalizacja: Śródmieście

W 1914 roku został uroczyście otworzony jeden z najbardziej luksusowych hoteli warszawskich tamtych czasów. Jako pierwszy posiadał bieżącą wodę i centralne ogrzewanie a także podgrzewany garaż. II wojna światowa obeszła się z budynkiem dość łagodnie, może dlatego, że mieszkali w nim niemieccy oficerowie. Na początku XXI wieku hotel przeszedł generalny remont i po drobiazgowej rekonstrukcji fasady  ten niemal 100-letni budynek jest jednym z najładniejszych w centrum miasta. Lokalizacja: Śródmieście

Swoją nazwę zawdzięcza prawdopodobnie fabryczce krochmalu. To ulica sprzeczności: mieściły się na niej chasydzkie szkoły, synagogi, ale też domy publiczne i meliny, działał młyn konny i browary, fabryka czekolady i karmelków oraz mnóstwo różnorakich sklepików. Jej wschodnia część znana była z nędzy i przestępczości. II woja światowa była początkiem końca istnienia Krochmalnej. Aktualnie ulica jest podzielona na części, przetrwały pojedyncze kamienice.  Te, które stoją do dziś na skrzyżowaniu z Żelazną mają dokładnie 100 lat (w jednej z nich mieścił się Iluzjon Werona) – jest to jedyna zachowana obustronna zabudowa Krochmalnej.  Krochmalna obecnie wygląda niepozornie – ale dawniej była symbolem żydowskiej Warszawy, rozsławił ją min.  Isaac Bashevis Singer. Lokalizacja: Wola

Lubię warszawskie metro. W porównaniu z metrem w Paryżu, Rzymie czy Londynie wagony są czyste, stacje estetyczne i przestronne, a całość daje poczucie bezpieczeństwa. Decyzję o budowie jedynego do tej pory w Polsce systemu kolei podziemnej podjęto jeszcze przed II wojną światową. Jednak poważniejsze prace rozpoczęły się dopiero w latach 50. XX wieku, a w 2008 roku pierwsza linia metra obejmująca 21 stacji została zakończona. Czas przejazdu całego odcinka północ-południe wynosi 38 minut. Mimo że podróżując transportem publicznym wolę obserwować miasto przez szybę, to jednak metro często okazuje się niezbędne, a korzystanie z niego w Warszawie to naprawdę przyjemność. 

Stoi w samym sercu  przedwojennych kolonii Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Budynek miał zostać wybudowany przed wojną w stylu modernistycznym. Ostatecznie wg zmienionego po wojnie projektu został wybudowany w 1952 roku w stylu socrealistycznym. Wyróżniający się lekkością Teatr Komedia doskonale harmonizuje z prostymi budynkami przedwojennego i powojennego Żoliborza, i dlatego tym bardziej mi szkoda, że niszczeje z dnia na dzień. Lokalizacja: Żoliborz